Het kraakt en piept bij de nieuwe Londense bands Worldpeace DMT en The Femcels, maar er gebeurt wel iets

Dat het Amsterdamse Cinetol is uitverkocht voor Worldpeace DMT en The Femcels zegt iets over hoe snel deze Londense bands uit de kieren van het internet zijn gekropen. Beide acts brachten het afgelopen jaar hun debuut uit en maken muziek waarin electroclash, lofi-laptoppop en slaapkamerdrama met gebroken gitaarsnaren aan elkaar zijn geknoopt. Soms is het bijzonder knullig, wel voelt het alsof hier iets gebeurt.

Leo Fincham, de man achter Worldpeace DMT, lanceerde vorig jaar met Rowan Miles The Velvet Underground & Rowan, dat ook buiten de Britse niche snel werd opgepikt. Miles vormt daarnaast samen met Gabriella Turton het zonderlinge The Femcels, dat op I Have to Get Hotter vrouwelijkheid en zelfspot succesvol laat botsen met gegil en gekke geluiden.

Worldpeace DMT begint de double bill. Wie heeft er een drummer nodig als je ook zo nu en dan een drumstok uit je kniekous kunt trekken om zelf op de cimbalen te meppen? Miles geeft zo haar cynische oneliners een rake tik na. Het kraakt en schuurt, maar vooruit: het is de allereerste show van de Europese tour. En wanneer Fincham en Miles hun stemmen samenvoegen, hoor je hoe sterk Worldpeace DMT is als de chaos meer richting krijgt.

Na krap drie kwartier ruilt Fincham van plek met Turton en opent The Femcels met de eigenzinnige Popeye-cover He Needs Me. Ze gillen, praat-zingen en giechelen over hun eigen tracks heen. Turton bungelt haar microfoon boven haar mond alsof ze een haring hapt; Miles draait rondjes.

Technisch overtuigt het zeker niet, maar dat lijkt bijzaak. Veel leuker is hoe Turton en Miles hun eigen rommel omarmen zonder die te willen opruimen.

Pop
★★★☆☆
11/5, Cinetol, Amsterdam.

de Volkskrant