Selah Sue maakt plaat met The Gallands, haar ‘spirituele docenten’: ‘Ze lieten ruimte voor mijn stem’

Selah Sue en het Brusselse vader-zoonjazzduo The Gallands hebben elkaar helemaal gevonden. Samen maakten ze het album Movin’, waarop de Vlaamse zangeres de controle loslaat. ‘Ik richt me tot een soort moederlijke god.’

‘Ik was alles zo zat. Ik wist niet of ik nog wel muziek wilde maken’, verkondigt Sanne Putseys (36, artiestennaam Selah Sue). Haar label zag niets in de intieme nummers die ze na haar laatste album Persona (2022) thuis op elektrische gitaar schreef, met snaren die alleen de sombere tonen vonden. De afwijzing hakte erin.

Tot het jazzduo The Gallands in de zomer van 2025 bij haar aanklopte – haar ‘spirituele docenten’, zoals ze hen noemt – met muziek zo rijk en diep dat ze gewoon in bed kon gaan liggen schrijven, zonder voortdurend na te denken over het resultaat.

Dat nadenken, of overdenken, zat er vroeger diep in. In 2011 vestigde de Vlaamse soulpopzangeres haar naam met de hit Raggamuffin, haar debuutalbum, haar hoge kapsel en haar rauwe, speelse stem. Een grote tour en meer albums volgden, maar in de kern is Putseys altijd hetzelfde gebleven.

‘Ik ben fundamenteel niet veranderd. Ik heb me ook nooit aan een leeftijd gebonden gevoeld. Wel heb ik inmiddels geleerd om meer te accepteren en minder te vechten. Vroeger zat ik vast in m’n hoofd en was ik constant heel sociaal angstig, nu niet meer’, zegt ze via Zoom vanuit Parijs, ingeklemd tussen Stéphane en Elvin Galland, enkele uren voor een optreden.

Diepe indruk

Drummer Stéphane Galland is een vaste waarde in de Belgische jazz; zijn zoon Elvin een alleskunner op toetsen, in de studio en achter de knoppen. Ze werken sinds 2020 samen als het duo The Gallands. Toen Stéphane Selah Sue voor het eerst live hoorde, bleven vooral haar directheid en podiumpresentatie hangen. ‘Ik werd volledig meegesleept door haar energie. Dat maakte diepe indruk.’

Het gevoel bleek wederzijds. Putseys hoorde de muziek voor Movin’ in de studio voor het eerst, zonder voorkennis of ontsnappingsroute. ‘Ik dacht nog: je ziet alles wat ik ervan vind op mijn gezicht, hoe ga ik het verbergen als het niets is?’, zegt ze lachend. Maar dat bleek overbodig.

‘Vaak krijg ik instrumentals toegestuurd van mensen die willen samenwerken, die zó opschepperig vol zitten dat ik denk: mooi, maar wat wil je dat ik hier nog aan toevoeg? Wil je dat ik erop zing of gewoon zeg dat het goed klinkt? Elvin en Stéphane lieten ruimte voor mij en voor mijn stem.’

Elvin: ‘Ik zag haar in de studio jammen op het openingsnummer Another Way, keek m’n vader aan en ik wist: dit wordt een succes.’

Psychedelica

Het is de eerste keer dat Putseys samenwerking opzoekt. ‘Het werd geen optelsom van zij en ik en Elvin, maar echt een samenspel van drie’, zegt Stéphane.

Toch is Movin’ een heel persoonlijk album. In de nummers volgt Putseys een vertrouwde lijn, van verwarring naar begrip en uiteindelijk naar overgave en acceptatie – een ontwikkeling die door al haar solo-albums heen loopt.

Inspiratie komt voor Putseys niet uit reizen of andere muziek, zegt ze, maar van binnenuit. ‘Ik moet gewoon leven, ouder worden, door verschillende gemoedstoestanden heen gaan en daarin leren m’n weg te vinden. Het wordt niet per se makkelijker, maar wel duidelijker. Ik houd ervan ouder te worden, omdat er meer acceptatie komt.’

Dat hoor je terug in haar teksten, die steeds vaker gaan over leren loslaten. ‘Ik zit tegenwoordig meer in de vibe van: het is wat het is. Je hoeft niet alles te fixen of eerst zelfverzekerd te zijn. Soms voel je dat gewoon even niet.’

De muziek van The Gallands sloot daar naadloos op aan. ‘Er zit iets spiritueels in, iets opens.’

‘Can you stay with me through the pain?’, zingt ze, bijna wanhopig, op Break me Free. Maar gericht aan wie? Putseys kijkt bedenkelijk. ‘Ik richt me tot een soort moederlijke god. Dat is de eerste keer dat ik daarover schrijf.’

Ze ervoer die aanwezigheid een paar jaar geleden, tijdens psychedelische trips die ze inzette tegen haar depressies, een onderwerp waar Putseys altijd open over is geweest. ‘Ik ben nooit religieus geweest, maar voor het eerst voelde ik de aanwezigheid van een god – noem het de natuur of het universum – het krachtigste en mooiste wat ik ooit heb ervaren.’

Extra saus

Daar zingt ze voor, ook op Nothing to Fear en Rise as One. ‘Omdat ik dat nodig heb. Omdat, denk ik, iedereen dat nodig heeft.’ Ze doelt op het vertrouwen in die kracht waar ze zich tot richt, een gevoel van liefde en overgave waarin ze zich kan laten vallen.

‘We zitten de hele tijd – onbewust – in dat ego, in dat denken dat we van alles moeten. Maar eigenlijk is het gewoon: laat die controledrang los en je bent vrij. Ik verlang ernaar om weer bij dat gevoel te komen, maar ik kan natuurlijk niet elke dag psychedelica nemen. Dat is ook niet de bedoeling. Je moet er ook op een natuurlijke manier kunnen komen.’

Soms lukt haar dat. ‘Op momenten dat je echt vrij bent, als je helemaal in het nu zit, als je muziek maakt, of iets eet en het ook echt proeft.’ De opmerking leidt meteen tot gelach. ‘Selah, jij bent de frieten en ik de mayonaise’, zegt Stéphane. ‘Ja, en Elvin is de saus’, proest Putseys. ‘Want wat zijn frieten zonder extra saus?’

Voor het trio is het samenspel een en al winst. ‘Het voelt alsof we alleen maar kunnen winnen’, zegt vader Galland met een grijns. Putseys: ‘Nou, ik wil overal graag vijf sterren voor deze plaat. Of nul. Alles daartussen is saai.’