The Beatles die met AI hun eigen slotakkoord herschrijven. Is dat niet gewoon geschiedvervalsing?

Pop- en rockiconen als Taylor Swift en The Beatles zijn hun verleden opnieuw aan het ordenen. Met behulp van AI, heropnamen, biopics en montages proberen ze grip te krijgen op hun nalatenschap. Waarom doen ze dat? En lukt het ook?

Wie tegenwoordig Love Story van Taylor Swift aanklikt op Spotify of Apple Music, hoort een volwassen stem waar ooit een tiener klonk. De frasering is net iets beheerster, de productie gladder en het sprookje minder onbezonnen dan in de originele versie uit 2008. Het verschil is subtiel, maar onmiskenbaar: dit is ‘Taylors versie’.

Dat verschil is geen toeval. Toen de Amerikaanse popzangeres in 2021 haar eerste zes albums onder de noemer Taylor’s Version opnieuw begon op te nemen, werd dat vooral gezien als een zakelijke zet. Swift bezat wel de auteursrechten op haar liedjes, maar niet op de masteropnamen, die sinds 2019 in handen waren van Scooter Braun en later Shamrock Capital. Door haar albums opnieuw op te nemen, maakte ze nieuwe masters en zette ze de oude effectief buitenspel.

Het effect reikte verder dan de juridische paperassen. Swift riep haar Swifties expliciet op om alleen de nieuwe versies te beluisteren; radiostations en streamingdiensten volgden voorbeeldig. De originele opnamen bleven beschikbaar, maar schoven geruisloos naar de zijlijn – en daarmee uit het collectieve geheugen. Voor veel luisteraars zijn de heropnamen inmiddels de standaardversies. De geschiedenis wordt zo met vaste hand overschreven.

Verder lezen?