Hij luisterde eindelijk naar het stemmetje in zijn hoofd. Na bijna twintig jaar als frontman van rockband Editors en twee albums met zanger/drummer Andy Burrows (Razorlight) slaat Tom Smith met There Is Nothing In The Dark That Isn’t There In The Light voor het eerst solo een nieuwe weg in. Een intieme en eerlijke plaat, waarop hij de balans zoekt tussen licht en donker, tussen samen en alleen. In een open gesprek praat Smith over ouder worden, eenzaamheid en waarom dat allemaal een stuk beter klinkt met een akoestische gitaar erbij.

De laatste keer dat we elkaar spraken, was in 2021 voor LFL109 – ten tijde van het album Only Smith & Burrows Is Good Enough, dat je samen met Andy Burrows maakte. Je grapte toen dat Andy Renée Zellweger was en jij Tom Cruise (naar een scène uit de film Jerry Maguire: ‘You complete me’) – de iets koelere helft van het duo. Hoe zie je dat nu? Ben je nog steeds meer Cruise dan Zellweger?
“Hahaha! Ik lijk in geen enkel opzicht op Tom Cruise. Andy heeft natuurlijk die grote blonde haardos, dus puur op uiterlijk niveau klopt het nog steeds. En hij maakt mij nog altijd compleet, op een bepaalde manier. Na de laatste Editors-plaat [EBM uit 2022, red.] heb ik tijd met hem doorgebracht om samen iets nieuws te maken. Mijn hoofd stond toen opnieuw helemaal naar die samenwerking. Uiteindelijk was het mijn beslissing om het toch solo te doen, maar het is niet dat ik dat per se wílde. En dat is oké. Misschien kun je het zien als een soort professionele break-up.”

Tja, we weten nooit wat er precies met de personages gebeurt nádat een film eindigt.
“Nee, precies! Misschien was het geen ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’. Nee hoor, we zijn nog steeds heel goede vrienden, we zien elkaar vaak. Maar professioneel merkte ik dat ik minder samen wilde werken. Ik wilde songs maken die nog meer van mijzelf waren. Persoonlijker, los van iets groters. Dat gaat niet alleen over de teksten of muziek, maar ook over de manier van presenteren. Als ik weer een album met Andy had gemaakt, was het automatisch een gezamenlijk project geworden. En ik dacht: ik ben 44 – als ik het nu niet doe, doe ik het nooit meer.”

Wat gaf uiteindelijk de doorslag om het echt solo te doen?
“Naarmate de tijd verstreek, begon er een stemmetje in mijn hoofd steeds harder te praten. Als ik een nummer voor Editors schrijf, klinkt het in de basis vaak als de songs op deze plaat, maar binnen de band groeit het verder: ieders mening telt even zwaar als de mijne. We zijn een rockband, we doen wat rockbands doen, en dat is precies waarom ik van die band houd. Maar de nummers eindigen uiteindelijk ver van hoe ik ze oorspronkelijk schrijf. Dus ik dacht: het zou mooi zijn om een plaat te maken die dichter bij de kern ligt van wat ik schrijf. Ik had wat tijd, een paar nummers, Iain [Archer, singer-songwriter en de producer van het album, red.] kwam op mijn pad en alles viel op z’n plek. Als het ooit geforceerd of onnatuurlijk had aangevoeld, had het nooit gewerkt.”

Het hele artikel lezen? Koop LFL 156: https://www.lflshop.nl/webshop/lust-for-life/detail/484/lust-for-life-156.html