Hamnet eist in de laatste minuten zijn bestaansrecht op. Bewondering, scepsis en berusting wisselen elkaar tijdens het kijken in precies die volgorde af. De nieuwe film van regisseur Chloé Zhao (Nomadland) over het overlijden van Hamnet, de elfjarige zoon van Agnes en William Shakespeare (met de focus nadrukkelijk op ‘powervrouw’ Agnes), is over de gehele linie indrukwekkend, maar in de laatste minuten aanschouw je iets wat zeldzaam is in deze tijd van superheldenfilms en eindeloze sequels: cinema die zichzelf overstijgt. In het woordeloze slot laat Zhao zien wat kunst kan veroorzaken wanneer taal tekortschiet. Niet door rouw te analyseren of te psychologiseren, maar door haar te verplaatsen: Shakespeares persoonlijke verlies wordt via het toneel collectief bezit, daar in het Globe-theater en hier in de bioscoopzaal. Een emotionele ontknoping zó zuiver dat het de rest van de film genadeloos blootlegt. Want daarvóór is Hamnet soms net iets te plechtig voor zijn eigen bestwil. Zhao vertrouwt zwaar op symboliek om gewicht te suggereren: Agnes (Jessie Buckley) is gekleed in het rood, aards, lijfelijk; haar man William (Paul Mescal) in blauw, lucht, afstand – uitersten die elkaar aantrekken, maar net iets te nadrukkelijk tegenover elkaar worden gezet. Buckley is magnetisch met haar scheve glimlach en oerkreten uit het diepst van moeder aarde, maar haar moederschap wordt zo mythisch verbeeld dat je even sceptisch moet gnuiven als haar kinderen zonder navelstreng worden geboren. Mescal blijft ingetogen en zijn onvermijdelijke Shakespeare-moment (‘To be or not to be, that is the question’) voelt te gekunsteld om er niet je ogen van af te wenden. Maar dan komt die laatste akte, die zelfs mij alsnog uit balans brengt en achterlaat met een visueel ingeprente emotie waar ik nog dagen aan terugdenk. En dat allemaal onder de ontroerende tonen van Max Richters On The Nature Of Daylight (o.a. bekend van Shutter Island) – terecht Oscar-genomineerd. Een slot dat de film draagt.