De wereld gonst van de alarmbellen, maar singer-songwriter Patrick Watson vertaalt ze naar twee eenvoudige lettergrepen: uh oh. Zijn nieuwste plaat draagt die titel en is alles­ behalve een klaagzang. “Muziek en politiek mengen niet goed voor mij. Ik word te emotioneel.” Tussen hiphopdromen en politieke tirades vertelt Watson boos-lachend over de impactloosheid van protestliederen, de grootste tech-eikels op aarde en waarom je van Dolly meer leert dan van Dylan.

Wanneer ondergetekende zich voorstelt, begint hij enthousiast over Dolly Parton. “Jolene? Dat is een muzikale naam”, lacht hij. Hij zet, gelukkig, niet het refrein in van Partons hitsong, maar er volgt wél een monoloog over haar magie, haar zakelijk instinct, haar lef. Watson bewondert vooral hoe ze iedereen – katholieken, hillbillies, lesbiennes en transseksuelen – in één zaal samenbrengt. “Dat is een mirakel”, zegt hij met twinkelende ogen. Er zijn al ruim vijf kostbare interviewminuten verstreken en Patrick Watson heeft nog geen seconde over zijn nieuwe album gesproken. Van de genialiteit van zakenvrouw Dolly Parton rolt het gesprek moeiteloos door naar Bob Dylan (“Hij is gevat, maar dat maakt je nog niet slim”) en vervolgens naar David Bowie, die volgens hem “zijn hele act van iemand anders heeft gejat”. Watson pakt z’n telefoon erbij. “Wacht, ik zoek het even op”, zegt hij. “Doe jij maar gewoon het interview ondertussen, ik kan praten en zoeken tegelijk.” Ik geef aan dat ik met liefde nog even doorpraat over de creatieve zakenmannen en -vrouwen van de muziekwereld en daarop schiet Watson in de lach. “Ik weet dat ik saai ben”, zegt hij, terwijl zijn ogen heen en weer flitsen tussen mij en z’n telefoonscherm. “Maar vraag gerust alles wat je wilt, ik moet dit alleen wel nog even vinden…”

Hele artikel lezen: https://www.lflshop.nl/webshop/lust-for-life/detail/483/lust-for-life-155.html