FABIËNNE MUCUK (29) WIST AL SNEL DAT HAAR TOEKOMST NIET IN TWENTE LAG. IN 2016 VERTROK ZE MET DE TREIN NAAR AMSTERDAM, OFFICIEEL VOOR HAAR STUDIE MEDIA EN CULTUUR, MAAR EIGENLIJK OMDAT ZE DAAR AL JAREN NAARTOE WILDE. ZE KWAM, VOELDE ZICH THUIS EN PRESENTEERT NU BIJNA DAGELIJKS HET NIEUWS VAN HAAR STAD BIJ DE LOKALE ZENDER AT5. SOMS BEGINT VOLWASSEN WORDEN GEWOON MET EEN ENKELTJE.

De stap was klein en groot tegelijk. Eerst probeerde Fabiënne nog een tussenstation: zes weken Communicatiewetenschappen in Enschede. ‘Ik dacht, als het misgaat, ben ik tenminste dichtbij huis.’ Dat gevoel bleek al snel te kloppen: dit wordt ’m niet. Het was geen mislukking, eerder een bevestiging dat het leven dat ze voor zich zag, niet in Twente te vinden was. Door naar Amsterdam: een stad die als thuis voelde, nog voor ze er woonde. Daar koos ze voor de stu- die Media en Cultuur, al had ze de stad eigenlijk al vóór haar inschrijving gekozen. ‘Ik had altijd iets met onze hoofdstad. Ik wist gewoon dat ik daar kon aarden, ook al kende ik de stad nauwelijks.’ De eerste weken voelden als springen zonder te kijken: nieuwe mensen, een te kleine kamer, trams en fietsers die overal vandaan leken te komen. ‘Het verkeer was voor mij wel een kleine cultuurshock.’ En toch leek er iets vertrouwds te schuilen onder al die drukte. Haar opa, oma en haar moeder brachten er ooit tien jaar van hun leven door. ‘Soms zet mijn moeder m’n opa en oma achterin de auto en doet ze een rondje langs de ring van Amsterdam. Dan gaan ze langs bij m’n zusjes in Noord en Oost, die inmiddels ook in Amsterdam zijn gaan wonen. En bij mij aan de Zuidas. Dat voelt voor hen dan ook als een trip down memory lane.’ Toch is Hengelo nooit ver weg. Eens in de zes weken reist ze terug naar de Woolderes, naar haar ouderlijk huis. ‘Mijn ouders wonen er nog steeds. We hebben allemaal nog ons oude kamertje daar – dat vinden zij belangrijk.’ Ze is de oudste van vier: twee zusjes en een broertje. Een kippenhok, maar ze is hartstikke dol op ze. ‘M’n ouders hebben elkaar ontmoet in Hengelo op de markt, achter de groentekraam. Ze werkten daar allebei, tussen de appels en peren.’ In gedachten loopt Fabiënne weer door haar geboortestad: avonden in café Roadhouse, ronddwalen in de platenzaak Popeye en talloze stapnachten – vaak na haar shifts bij Stravinsky, waar ze in de bediening werkte. Toen ze in 2014 zakte voor haar middelbareschooldiploma, besloot ze daar aan de slag te gaan – achter de bar, maar minstens zo vaak erna weer eraan. ‘Ik heb daar drie jaar gewerkt en een hele leuke tijd gehad. Op een gegeven moment was het wel klaar, maar ik kijk er met veel plezier op terug. Mijn ouders vonden het wel irritant hoe vaak ik in de kroeg hing. Maar achteraf is het vast allemaal ergens goed voor geweest, toch?’

Verder lezen: https://www.hengelomagazine.nl/