Net op het moment dat zijn carrière een kantelpunt bereikt, geeft de Amerikaanse zanger Dijon een betoverend concert in Amsterdam.

Mocht er aan het slot van de avond twijfel bestaan over de concentratie in de zaal, dan verdwijnt die in het laatste nummer van de toegift. Op de woorden ‘Crowd go wild, claps for you’ in Rodeo Clown reageert het publiek met drie perfect getimede klappen. Het laat zien hoe aandachtig er naar Dijon wordt geluisterd en hoe diep zijn muziek inmiddels is doorgedrongen: niet elk nummer wordt woord voor woord meegezongen, maar alles wordt tot op de beat aangevoeld.

De Amerikaanse muzikant Dijon Duenas (33) bevindt zich op een kantelpunt. In een uitzonderlijk productief jaar verscheen afgelopen augustus onder luid gejuich Baby (het experimentele en excentrieke vervolg op zijn debuut Absolutely uit 2021), dat hoog eindigde in tal van internationale jaarlijstjes.

Intussen groeide hij uit tot een gewilde bondgenoot: hij produceerde en zong mee op meerdere nummers van Justin Biebers albums Swag en Swag II (waarvoor hij volgende week kans maakt op een Grammy), was betrokken bij Bon Ivers nieuwste plaat Sable, Fable en maakte zijn acteerdebuut met een kleine bijrol in One Battle After Another van Paul Thomas Anderson.

Onvermijdelijke schaalvergroting

Een optreden in Paradiso in Amsterdam (zijn eerste keer, bevestigt Dijon) voelt daarom voor de circa 1.500 gelukkigen als een momentopname: het soort concert waar later met enige weemoed naar wordt teruggekeken, als naar een fase vlak vóór die onvermijdelijke schaalvergroting. Paradiso is een van de laatste Europese haltes van de Baby-tour, die in oktober in de VS is begonnen.

De genre-overstijgende bandleider maakt muziek die zich niet laat vastpinnen: hij bedrijft lo-fi r&b-alchemie met de gevoeligheid van een slaapkameropname, uitgevoerd met de ambitie van een volledige band en een gigantische overdaad aan elektronica. Live groeit die spanning uit tot iets nóg groters, wanneer zelfs zijn rustige r&b zich ineens samenbalt tot een progrock-geluid waarbij ook het glas-in-lood even meedoet.

Ogen dicht

Op het podium is de aandacht naar binnen gekeerd: Dijon zingt van begin tot eind met zijn ogen dicht, zijn microfoonstandaard als reddingsboei. De overige zes muzikanten volgen elkaar scherp, verliezen zich volledig in het spel en lijken het publiek even te vergeten. Tegelijkertijd is de wisselwerking onmiskenbaar: de energie uit de zaal sijpelt door, maakt van het publiek een menselijk drumstel, voedt het optreden en wordt even gretig weer teruggegeven.

Dijon maakt het zichzelf overigens niet gemakkelijk. Elk nummer klinkt anders dan hoe hij het ooit op plaat heeft gezet, waardoor het publiek soms wat langer nodig heeft om erin te komen. Grootste hit The Dress doorbreekt dat patroon overigens meteen: bij de openingszin – ‘Do you still take a long time to get ready?’ – neemt een volle zaal het nummer luidkeels over.

Halverwege Kindalove wordt het Dijon even te veel en lijkt hij een paar keer de tranen uit zijn ogen te vegen. Het past bij een artiest die het merendeel van zijn muziek opdraagt aan zijn vrouw en baby en die die toewijding moeiteloos laat doorstromen naar zijn band en het publiek. Daar klap je graag voor mee.

De Volkskrant